¶ρθρα: Σχόλια - Αναλύσεις: 02 'ΓΕΝΝΕΣΙΣ' Ελαιογραφία 90 Χ120

ΓΕΝΝΕΣΙΣ
ελαιογραφία 90 Χ 120

  Από μικρός ονειρευόμουν να δημιουργήσω μια πλειάδα έργων, να απεικόνιζα τα σημαντικότερα για την ανθρωπότητα γεγονότα.
  Έτσι κι αλλιώς τα όνειρα δεν κοστίζουν τίποτε. Τα αραδιάζεις το ένα δίπλα στο άλλο και γρήγορα ασφυκτιάς, δε φτάνει ο χώρος να τα αποθηκεύσεις, αρχίζεις τότε να τα ομαδοποιείς. Στο μυαλό σου επικεντρώνεσαι στις επί μέρους ομάδες, ταξινομείς κι αρχίζεις να νιώθεις όμορφα αφού το “έργο” σου γίνετε τεράστιο, περιεκτικό...
  Η αλήθεια είναι πως γι' αυτό το έργο δούλεψα. Πολλά προσχέδια, σκίτσα, ...προβληματισμός.
  Ήταν η αρχή των όλων για το σύμπαν που ζούμε. Η στιγμή που ο Θεός “γονάτισε” κι άφησε μέσα από τα δύο του χέρια να ξεχυθεί η ευλογία της δημιουργίας.
  Το φόντο, ένα τεράστιο ουράνιο τόξο να παρεμβάλλεται ανάμεσα στα γήινα & τα ουράνια.
  Τόσα προσχέδια. Όμως όσα κι αν έκανα, στο τέλος λειτούργησε το αυθόρμητο, αυτό που θαρρείς με αυθάδεια βγαίνει μόνο του στο πανί -ήταν πουπλίνα με δική μου μόνωση-.
  Ήταν καλοκαίρι όταν πήγα την οικογένεια στο χωριό. Φορτωμένος με πολλά τελάρα και χρώματα, με πολύ διάθεση να δημιουργήσω έφθασα θυμάμαι Σάββατο & την Κυριακή, σε ένα απόγευμα είχα ολοκληρώσει ότι βλέπετε στον πίνακα.
  Η Δευτέρα όμως ήταν αποτρεπτική για τη συνέχισή του έργου. Ένα τροχαίο & η καλή συνέχεια πήγε περίπατο. Δεν μπόρεσα να προσθέσω για περισσότερα από 10 χρόνια ούτε μία πινελιά. Είχα αποκοπή από το θέμα & η συνέχιση του φάνταζε αδύνατη.
  Η αρχική ιδέα ήταν να ζωγραφίσω έναν καλλιτέχνη στο κάτω αριστερό τμήμα που αναζητούσε την έμπνευση για το θέμα του. Χύμα κάτω στα πόδια του πολλά προσχέδια ώσπου ένας άγγελος Κυρίου του άνοιξε ένα παράθυρο στα σύννεφα και είδε...
  Τελικά αρκέστηκα σε έναν αβέβαιο γαλάζιο ουρανό και κάποιες πιτσιλιές που υποδηλώνουν ένα κομμάτι γη.
  Ήταν για τότε τουλάχιστον αδύνατον να μπορέσω να έρθω ξανά σε επαφή με το θέμα μου.

   Το έργο
  Στο πίνακα αυτό, ξεκίνησα για πρώτη φορά με τα καλύτερης ποιότητας χρώματα της Ρέμπραντ. Φοβερά φωτεινά, με ξάφνιασαν ευχάριστα καθώς κάλυπτα με αδρές πινελιές το μεγαλύτερο τμήμα του πίνακά μου, τον πολύχρωμο φόντο.
  Ζήτησα από τον ανιψιό μου να γονατίσει για λίγο στο μπαλκόνι, στο ύψος των ματιών μου καθώς εγώ καθόμουν σε μια χαμηλότερη αυλή.
  Με λίγες πινελιές τέλειωσα το σχέδιο των δακτύλων & το τμήμα από τα γόνατά των ποδιών του.
  Στη συνέχεια με ελάχιστο χρώμα σχημάτισα τους δύο αρχαγγέλους και καθώς δεν χρησιμοποιούσα μολύβι ή προσχέδιο, η διστακτική-προσεκτική πινελιά άφηνε το χρώμα του φόντου να φαίνεται, σχηματίζονταν διάφανοι κι αυτό μου άρεσε.
  Το αποτέλεσμα με χαροποίησε. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να σκέφτομαι και πολύ τη σύνθεση. Λειτουργώ μάλλον υποσυνείδητα ή αυθόρμητα.
  Δεν μπορώ να αγνοήσω όλα εκείνα τα προσχέδια που είχα από έφηβος σχεδιάσει, υπήρχαν & έδιναν σίγουρα το δικό τους παρών σ' εκείνο μου τον αυθορμητισμό, αφού καμιά πηγή δεν μπορεί να βγάλει νερό που δεν έχει.
  Θέλησα να χωρίσω τον αόρατο από τον ορατό κόσμο, & η καμπύλη διαγώνια θέση στα σύννεφα μου έδωσε τη λύση. Η εμπειρία στο σχεδιασμό & η γνώση των χρωμάτων επιτρέπουν μια σχετικά εύκολη αποτύπωση όλων όσων συνειδητά ή υποσυνείδητα θέλουμε να εναποθέσουμε στο καμβά μας.
  Ένιωθα πως ο Γολγοθάς προϋπήρχε στα σχέδια του Θεού πολύ πριν γίνει ορατός στα δικά μας μάτια, γι' αυτό κι αυτή την ώρα της δημιουργίας τον τοποθετώ επάνω από τα σύννεφα, περισσότερο στον αόρατο, παρά στον ορατό μας κόσμο.
  Γύρω και πάνω από τους τρεις Σταυρούς, τα χρώματα συμπίπτουν με τα θερμά χρώματα της αρχής της Δημιουργίας, δημιουργώντας μια συστροφή, μια δίνη στην ομαλή πορεία του ουρανού.
  Είναι το σημείο αναφορά, η αλλαγή στην πορεία, η πόρτα που οδηγεί τον αναζητητή στην αρχική του κατοικία.
  Η πρωταρχική σκέψη να γεμίσει όλος ο ουρανός από το κίτρινο έως το γαλάζιο με αμέτρητο πλήθος αγγέλων, ...ας όψεται το τροχαίο.
  Δεν έμενε παρά να ολοκληρώσω το σκηνικό στα κατώτερα μέρη του έργου. Το φόβητρο, το καμίνι της κόλασης, η παγίδα που αιχμαλώτισε κι αιχμαλωτίζει αμέτρητο πλήθος.
  Και ορίστε το μονοπάτι το κατηφορικό, το φωτισμένο από τις φλόγες της κολάσεως να ελλίσετε με φιδίσια χάρη προσκαλώντας τον κάθε αφελή να το κατηφορίσει.
  Σαν άλλος μίμος κακός, προσπαθεί να έχει κι αυτός τα δικά του σύννεφα -στη βάση του- φτωχό κακέκτυπο των άνω.
  Για να είναι τόπος προορισμού τόσων ψυχών, μάλλον θα πρέπει να είναι πολύ δελεαστικός, γι' αυτό και τον χρωμάτισα με δυνατά και θερμά χρώματα.
  Τι ειρωνεία αλήθεια, επάνω από τα σύννεφα το βουνό του μαρτυρίου, της ανύψωσης, & στη βάση του ο αντίποδας, η πτώση, ο πόνος, ο χαμός.
  Είναι επίσης περίεργο που οι άνθρωποι αν και “φοβούνται” το Θεό και δεν φοβούνται την κόλαση, μέσα στην αμεριμνησία της ζωής, εύκολα χάνουν τον προσανατολισμό τους και χάνονται.
  Ίσως γιατί πρέπει -και πράγματι πρέπει- να “φοβούνται” το Θεό, αυτή η σκέψη τους αποτρέπει να στραφούν προς Αυτόν.
  Όμως τι αλήθεια ονομάζουμε φόβο Θεού; Μήπως ο φόβος είναι τρόμος;
  Θα πρέπει να Τον φοβόμαστε ως μπαμπούλα;
  Όχι βέβαια.
  Ο φόβος Θεού μοιάζει με το φόβο που έχει κάθε ένα που ανυψώνετε. Πάρτε για παράδειγμα έναν ορειβάτη. Αγαπά με πάθος το βουνό. Έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο βουνό πως θα τον προστατεύει στην αναρρίχηση του αυτή.
  Τότε που είναι ο φόβος. Μα στον ίδιο τον ορειβάτη.
  Όσο ψηλότερα ανεβαίνει, τόσο περισσότερο φοβάται. Το βουνό; Όχι βέβαια. Αυτό παραμένει σταθερό. Φοβάται όμως μήπως κάνει κάποιο στραβοπάτημα, φοβάται ένα δικό του ολίσθημα που θα τον γκρεμίσει από το υπέροχο εκείνο ύψος που τόσο πολύ κόπιασε να ανέβει.
  Έτσι κι ο κάθε πιστός που “ανεβαίνει”, όσο ψηλότερα φτάνει, όσο ποιο κοντά στο Θεό βρίσκετε, τόσο περισσότερο φόβο νιώθει στα στήθη, όχι για το Θεό, αλλά για κάθε δικό του στραβοπάτημα που θα τον κατρακυλήσει, που θα τον απομακρύνει από εκείνη την ευλογία που νιώθουν όλοι όσοι πλησίασαν κοντύτερα στο Θεό.
 

……………………………………
Αν υπάρχει γνώμη, η ερώτησή... θα χαρούμε να την ακούσουμε